Przewidywane są 4 konkurencje (Hobby, Fit, Mega i Giga). Zarówno Ci, którzy wolą trasy mało wymagające, jak i prawdziwie zapalczywi zawodnicy znajdą coś dla siebie.

Start o godz. 11 w niedzielę, zapisy w Biurze Zawodów w sobotę oraz w niedzielę do godz 10.30.

Więcej informacji znajdziecie na stronie zawodów:

http://www.mazoviamtb.pl/index.php?news=1268

http://www.mazoviamtb.pl/index.php?news=1264

Do zobaczenia!

Jeśli ktoś ze znajomych się wybiera – dajcie mi znać, może zrobimy po zawodach jakieś wspólne spotkanie!

SpotkanieWspominkoweZaproszenie

Taka sama tablica pamiątkowa została umieszczona na Symbolicznym Cmentarzu Ofiar Tatr pod Osterwą.

Poniżej podaję link do strony ze zdjęciami tablic z Symbolicznego Cmentarza – ostatnie na stronie zdjęcie, to zdjęcie tablicy Grzesia.

http://www.tygodnikpodhalanski.pl/www/index.php?mod=galeria&strona=1&kat=&id=773&str=2&str=3

Więcej zdjęć z uroczystości wrześniowych zamieszczam w Galerii Zdjęć w dziale „Media”.

W naszym liceum w Milanówku, do którego chodziliśmy Grześ, Ola i ja – Ewa, ustanowiono stpendium im. Grzegorza Axentowicza!

Jest to stypendium socjalne.  Pieniążki zebrane w ten sposób pomogą zachować ciągłość nauki tym, którzy mogą mieć jakieś problemy finansowe. Taką pomoc socjalną Grzegorz zapoczątkował w roku 2009 umożliwiając jednemu z uczniów liceum ukończenie nauki. Najbliższa rodzina Grzesia zdecydowała, że będzie kontynuować tą inicjatywę w formie oficjalnie ustanowionego stypendium i utrzymuje się ono właśnie z tych darów.

Darować pieniążki jednak, jakby ktoś pragnął, może oczywiście każdy.

Więcej słów na temat stypendium wkrótce.

„Teksty napisałam rok temu, gdy do Objazdy dotarła smutna wiadomość. Wszyscy byliśmy bardzo poruszeni i opłakiwaliśmy Pana Grzegorza. Odwiedził nas z żoną i synkiem (w poprzedzające tragedię) wakacje, byli tacy radośni.  Teraz smutno u nas latem i Jaskółkowo puste. Byłabym zaszczycona, gdyby  tekst pojawił się jako wspomnienie o pięknym człowieku, który miał marzenia. To tacy ludzie uświadamiają nam ( od mitycznych czasów), że marzenia czynią nas piękniejszymi. Pozdrawiam serdecznie. Czesława Długoszek z Objazdy.„

Czym cię uwiodła
jaką obietnicą skusiła
zimna kochanka lawina
białą nałęczką
czy całunem
twój oddech zgasiła
odszedłeś
jakbyś na chwilę
na godzin kilka
na dni parę
a wciąż cię nie ma
Jaś płacze, słyszysz
żona ojciec siostry
łzy daremnie
w kryształ na mrozie zmieniają
Serca ich rozgrzej
miej litość
Panie

***
Marzenie moje widziałem pod Rysami
czyste białe zimne
Poszedłem przynieść je w spojrzeniu
gdy w domu będę was witał
Brat mój Ikar czekał tam na mnie
odeszliśmy na skrzydłach z wosku
który kapał ze świec na katafalku
Nie płacz miła ojcze wybacz
płynę lawiną

Niedawno minęła rocznica tragicznej śmierci Grzesia Axentowicza, syna Marka.

Marek Axentowicz to osoba szanowana i wielce zasłużona dla Milanówka. Był radnym w I kadencji samorządu po odzyskaniu niepodległości w 1989 r. Był gorącym orędownikiem ochrony przyrody i architektury Milanówka i to jego inicjatywie i determinacji zawdzięczamy fakt, że Milanówek został wpisany do rejestru zabytków.

Grzegorz zginął w lawinie śnieżnej pod Rysami, wraz z dwoma towarzyszami, jak on, w kwiecie wieku. Wszyscy trzej byli doskonałymi narciarzami i taternikami dla których góry, pozornie, nie miały tajemnic, a jednak. [komentarz Ewy, siostry Grzegorza: „Chłopcy oczywiście nie byli tatrnikami profesjonalnymi, nie wspinali się, tylko uprawiali turystykę wysokogórską i ski-touring”]

Był równolatkiem moich synów, razem chodzili do szkoły społecznej, początkowo w Podkowie Leśnej, potem w Milanówku. Grzegorz zawsze był bardzo ambitny, trochę dumny, bo świadom tego, że wychowanie, które wyniósł z domu, zobowiązuje, i stawia wysokie wymagania. Grzegorz; duma i nadzieja rodziców, spełnienie ich marzeń i oczekiwań, godnie kontynuował tradycje rodzinne przekazane przez ojca. Skończył studia i przejął firmę rodzinną, którą prowadził i rozwijał z wielkim talentem. Wrodzona inteligencja, wdzięk osobisty, pracowitość i odpowiedzialność były źródłem jego sukcesów.

Był kochającym synem, miał wiele miłości dla rodziców, był godnym następcą swego ojca. Był także kochającym bratem,a dla najmłodszych sióstr; opiekunem wspomagającym ojca po przedwczesnej śmierci matki. To właśnie tragiczna śmierć matki sprawiła, że Grzegorz wcześnie stał się dojrzałym mężczyzną, zaczął być odpowiedzialny za siebie i za najbliższych.

Dzieci powinny chować swych zmarłych rodziców. Taka jest kolej rzeczy i z tym się godzimy, choć każda strata ukochanej osoby napełnia nas bólem. Gdy jednak rodzic odprowadza na cmentarz syna, nie tylko ból i rozpacz go napełnia, ale także bunt przeciw wyrokom boskim, a pytanie „dlaczego?” pozostaje w nim na zawsze. Na to pytanie nie ma odpowiedzi.

Grzegorz był wspaniałym człowiekiem. Natura obdarzyła go talentami i wrażliwością, a on potrafił dzielić się tymi darami z innymi, bliskimi i obcymi, potrzebującymi wsparcia. Jego inicjatywa ufundowania stypendium dla gorzej sytuowanego ucznia ze swego macierzystego liceum w Milanówku świadczy o wrażliwości i dobroci serca, ale także o świadomości społecznej, nie tak częstej u młodych ludzi. Niewątpliwie odziedziczył te cechy po swych rodzicach, włożył w to dzieło wiele własnej inicjatywy i przekonania. Ojciec Grzegorza z grupą przyjaciół planuje kontynuację tego dzieła, traktując to jako najbardziej godny sposób uczczenia pamięci syna.

Grześ pozostanie na zawsze w naszej pamięci jako zadziorny chłopak z czarną czupryną, imponujący dziewczynom, powód do zazdrości wśród kolegów, ale także jako młody, zdolny przedsiębiorca i obywatel, którego patriotyzm znajdował pokrycie w pracowitości, odpowiedzialności i społecznej wrażliwości.

Wieczny odpoczynek racz Mu dać Panie…

Wiesław Słowik

„Każdej myśl i o Grzesiu nieodłącznie będzie towarzyszyć smutek, ale ucieszyła nas wiadomość, że jeszcze jedno miejsce – tablica pamiątkowa- będzie przypominać o Grzegorzu Axentowiczu. To tu, w górach, w Tatrach, w Zakopanem Grzegorz miał swój drugi dom i w górach czuł się jak w domu. Tu uczył się jeździć na nartach, na łyżwach, od najmłodszych lat. Na Zimowych Spartakiadach Szkół Społecznych zdobywał puchary dla naszego Liceum, dla milanowskiego LOS-u, przez wszystkie cztery lata nauki. W szkolnych gablotach do dzisiaj stoją trofea zdobyte także przez siostry Grzesia: Olę i Ewę.
Już jako bardzo młody człowiek Grześ przyjeżdżał w góry jako instruktor, pokazywać innym jak bezpiecznie i z klasą jeździć na nartach.
Na stokach spotykał się z kolegami ze studiów, z przyjaciółmi, z rodziną. Znał góry jak mało kto z milanowskiego liceum. I właśnie tutaj, góry otuliły Go śniegiem na wieczny sen .
Będziemy pamiętać Ciebie Grzesiu jako uśmiechniętego i energicznego młodego człowieka , gdy już jako nasz absolwent powracałeś do szkoły, bo wartością dla Ciebie byli przyjaciele, bo tu została część Twojego życia. W szkolnej pamięci zostanie Twoja inicjatywa ufundowania własnego stypendium socjalnego dla gorzej sytuowanego ucznia. Pierwszy absolwent- stypendysta Fundacji Grzegorza Axentowicza- zdał w tym roku maturę i podjął studia.
Wielką wartością w życiu Grzesia była rodzina. Wiemy, jak po śmierci mamy opiekował się siostrami: to On- świeżo upieczony absolwent liceum- zasiadał na wywiadówkach, jak rodzic . Z radością i troską opowiadał, jak ważne dla niego było, by w święta i uroczystości cała rodzina była razem. I ostatnie spotkania na dwudziestoleciu liceum, gdy z dumą opowiadał o swoim synu- juniorze Axentowiczu, o jego chrzcinach. Dziś wiemy, że osierocił dwóch synów.
Grzesiu! Pozostaniesz w pamięci nauczycieli, dyrekcji, pracowników szkoły, kolegów. Przyjdziemy pod tą tablicę, gdy trafi nam się być w Zakopanem.
W imieniu nas wszystkich z LOS-u- Twoja wychowawczyni
Milanówek , !5 września 2010r.”

Kolejna edycja Mazovia MTB Marathon planowana 2 maja w Nidzicy będzie poświęcona pamięci Grzegorza Axentowicza i Janka Rzeczkowskiego. Grzegorz i Janek wielokrotnie uczestniczyli w maratonach rowerowych Mazovii. Występowali w drużynie kolarskiej AZS PW Cycling Team. Obydwaj, oprócz pasji rowerowej, do której zachęcili rodzinę i przyjaciól, byli również instruktorami narciarstwa i uprawiali ski alpinizm. W dniu 30 grudnia podczas wycieczki pieszej zginęli w lawinie pod Rysami wraz ze swym kolegą Stefanem Glińskim. Zawody w Nidzicy darzyli szczególnym sentymentem, stąd idea uczczenia ich pamięci właśnie tam. Wszyscy popieraliśmy ich pasje. Dzięki uprzejmości Cezarego Zamany edycja Mazovii MTB Marathon w Nidzicy będzie nosiła ich imię.

Wszystkich sympatyków i wiernych kibiców zapraszamy.

Rodzina i przyjaciele.

http://www.mazoviamtb.pl/

http://www.mazoviamtb.pl/index.php?news=964